تبلیغات
اخبار جهان اسلام - نشانه های ظهور امام زمان(عج)
اخبار جهان اسلام
برای سلامتی آقا امام زمان صلوات


نشانه های ظهور امام زمان(عج)
در كتاب نورالابصار از امام محمد‌باقر(ع) در مورد نشانه‌های ظهور روایت شده است: «آن‌گاه كه مردان شبیه زنان شوند و زنان شبیه به مردان، زنان بر زین اسبان نشینند و مردم نمازها را از یاد ببرند و از شهوت‌های خویش فرمان‌برداری كنند و خون‌ریزی را بی‌اهمیت شمارند و در معاملات خویش رباخواری كنند و به زنان تظاهر كنند و بناها برپا سازند و دروغ را حلال شمارند و رشوه‌گیری كنند

از هوی و هوس پیروی كنند و دین را به دنیا فروشند و رابطه با خویشان نزدیك را قطع كنند و نسبت به غذا بخل ورزند و بردباری، ضعف شمرده شود و ستمكاری، افتخار. فرماندهان از تبهكاران و زناكاران باشند و وزیران از دروغ‌گویان، امینان مردم از خیانت‌كاران، یاری‌رسانان از ستم‌كاران، قاریان قرآن از فاسقان. ستم پدیدار شود و طلاق بسیار و فجور و زنا آشكار شده و شهادت دروغ پذیرفته شود و مردم شراب‌خواری كنند، مردان بر مردان سوار شوند و زنان به زنان كفایت كنند و غنیمت گیرندگان، اموال فقیران را از آن خویش سازند صدقه دادن، زیان به شمار آید و مردم، از ترس زبان اشرار، از آنها در هراس باشند.

سفیانی از شام خروج كند و یمنی از یمن و خسف بیداء (فرو رفتن زمین) در منطقه میان مكه و مدینه اتفاق افتد. پسری از خاندان محمد، میان ركن و مقام كشته شود و فریادگری از آسمان، فریاد برآورد كه حق با او و پیروان اوست. آن‌گاه كه امام خروج كند، پشتش را به كعبه تكیه می‌دهد و سیصد و سیزده نفر از یارانش، با او دیدار می‌كنند و نخستین كلماتی كه بر زبان می‌آورند، این آیه است:

بقیة الله خیر لكم ان كنتم مؤمنین1
سپس امام می‌فرماید:
من بقیةالله (ذخیره الهی) هستم و خلیفه و جانشین خدا و حجت او بر شما و همگی این گونه بر او سلام می‌دهند:
السلام علیك یا بقیةالله فی أرضه.
سلام بر تو ای بقیةالله بر زمین او.

آن گاه كه ده هزار مرد نزد او گرد آیند، نه مسیحی‌ای باقی می‌ماند و نه یهودی‌ای و نه كسانی كه غیر خدا را پرستش می‌كنند، مگر آنكه به او ایمان آورند و او را تصدیق كنند. ملت یكی شود، ملت اسلام؛ و هر معبودی جز خداوند بلندمرتبه در زمین باشد، از آسمان بر آن آتشی فرو می‌بارد و آن را می‌سوزاند.

این حدیث و امثال آن، حاوی شمار زیادی از نشانه‌های ظهور است و شایسته آن است كه به صورت كامل و جامع شرح داده شود اما فرصت و مجال ما اندك است و شرح آن در بحث ما نیست، به همین دلیل تنها به برخی از موارد آن اشاره می‌كنیم:

ـ شبیه بودن مردان به زنان: یا از جهت اینكه آنان مخنث‌اند و با آنها لواط می‌شود، یا از جهت نوع كارهایی كه آنها انجام می‌دهند. یعنی كارهایشان شبیه به كارهای زنانه است و زن وارد میدان‌های كار سخت و طاقت‌فرسا می‌شود كه با خلقت و طبیعت ضعیف و احساسات و عاطفه سرشار او ناسازگار است. یا ممكن است شبیه بودن از نظر لباس پوشیدن، باشد همة اینها امكان دارد و ممكن است این تشابه به صورت‌های دیگر هم باشد.

ـ كشتار نزد مردم امری آسان و بی‌اهمیت باشد.

ـ می‌گویند دروغ حلال است و حرام نیست.

ـ در مورد غذا بخل ورزند.

ـ امینان از خیانت‌كارانند. یعنی كسانی از مردم كه تظاهر به نیكوكاری می‌كنند و مردم، آنها را امین به شمار می‌آورند، معلوم می‌شود كه آنان در مال و ثروت و خون و آبروی مردم خیانت می‌كنند.

ـ یعنی قاریان قرآن كه نیكو قرآن تلاوت می‌كنند، اما از قرآن فایده‌ای نمی‌برند و به آن عمل نمی‌كنند.

ـ ستم پدیدار شود؛ یعنی ستم آشكار و روشن و ظاهر می‌شود و ستم‌كار ستم خویش را از ترس یا از روی شرم و حیا از كسی پنهان نمی‌كند.

ـ زنان ازدواج نمی‌كنند، بلكه زنان برای برطرف ساختن شهوت و غریزه جنسی خود از زنان دیگر بهره می‌برند و به آنها كفایت می‌كنند و این مسأله در اسلام به «سحق» معروف است و شدیداً نهی شده و حرام است و مجازاتی ویژه دارد كه در كتاب‌های فقهی ذكر شده است. زیرا باعث ویرانی بنیان خانواده و در نتیجه نابود ساختن امت و مردم است.

ـ هر كس اموال فقیران را به دست آورد، آن را غنیمت به شمار می‌آورد و آن را برای خود برمی‌دارد و آن را می‌خورد و به كسی دیگر نمی‌دهد.

ـ اگر كسی چیزی به صدقه دهد، آن را ضرر و زیان برای خود می‌داند كه مالش را از دست داده و این كنایه از این است كه مردم بدون رضایت و خشنودی كامل صدقه می‌دهند.

ـ فردی است كه از یمن خروج می‌كند، مردم را دعوت به گرویدن به حق و اسلام می‌كند و آن‌گونه كه حدیث امام باقر آمده، اوست كه امنیت لازم جهت امام مهدی(ع) را فراهم می‌آورد.2

ـ ارتش سفیانی كه از جانب شام به سوی مكه می‌آید تا با امام مهدی(ع) بجنگد، زمین در این منطقه آنها را می‌بلعد. متن و تأكید این مورد در برخی حدیث‌ها آمده است.

ـ معبودانی به جز خداوند بلندمرتبه یعنی بت‌ها و امثال آن.

نشانه‌های عجیب و غریب
در كتاب البرهان فی علامات مهدی آخرالزمان، تألیف متقی هندی حنفی از عبدالله بن عبّاس روایت شده است كه:
مهدی خروج نمی‌كند مگر آنكه نشانه‌ای از خورشید به در آید.

آن نشانه آن‌گونه كه در روایت‌ها آمده: سری بیرون از خورشید است كه ندا می‌دهد آگاه باشید كه ولی خدا، مهدی موعود، ظهور كرد پس با او بیعت كنید.

در برخی احادیث آمده است كه او جبرئیل است.
در روایتی دیگر از همین كتاب آمده است:
محمد بن علی(ع) گفت:

مهدی ما را دو نشانه است كه آن دو نشانه، از زمانی كه خداوند آسمان‌ها و زمین را آفریده، وجود نداشته‌اند. در شب اول ماه رمضان، ماه گرفتگی پیش می‌آید و در نیمه ماه، خورشید گرفتگی اتفاق می‌افتد.

در شرح این روایت باید گفت: با توجه به علم ستاره‌شناسی غیر ممكن است پدیده ماه گرفتگی در اول ماه اتفاق بیفتد و به همین دلیل است كه این اتفاق در تاریخ خورشید و زمین و هستی اتفاق نیفتاده است.

همچنین از نظر علم ستاره‌شناسی، روی دادن پدیده خورشید‌گرفتگی در اواسط ماه، امری غیر ممكن است.

علاوه بر این، طلوع خورشید از سمت مغرب نیز غیر ممكن است. زیرا این امر مستلزم این است كه زمین به دور خورشید بچرخد و این مسئله، از ابتدایی‌تر‌ین مسائل و غیر ممكن‌ترین آنهاست؛ زیرا این نوع چرخش، در حقیقت بر خلاف قوانین و سازمان جهان و نیروی جاذبه است.

امّا آفرینندة توانا بر همه چیز، این امور غیر ممكن را به عنوان نشانه‌هایی برای اجازة ظهور ولی‌اش و اجرا كننده دینش، امام مهدی(ع) انجام می‌دهد.

خسوف و كسوف در این حدیث آمده و مسأله طلوع خورشید از سمت مغرب در برخی حدیث‌های دیگر آمده است.

فتنه‌ها، بدترین فتنه‌ها
متقی هندی حنفی در ادامه از الحكم ابن عتبه نقل می‌كند:
به محمد بن علی(ع) گفتم: شنیده‌ام كه از شما مردی خروج می‌كند كه در میان این امت، عدالت را اجرا می‌كند. گفت: ما بدان چه مردم آن را می‌بینند، امید داریم و اگر حتی یك روز بیشتر از دنیا باقی نمانده باشد، خداوند آن روز را طولانی می‌كند تا آنچه این امت امید و آرزوی آن‌ را دارند، پیش بیاید، امّا پیش از آن، فتنه‌هایی خواهد بود. بدترین فتنه‌ها كه انسان صبح را به شب می‌رساند، در حالی كه كافر است. پس هر كدام از شما این زمان را درك كرد، باید از خدا بترسد و باید خانه‌نشین شود.

در توضیح این روایت باید گفت: «من احلاس بیته» یعنی كسی كه خانه‌اش را ترك نمی‌كند و كنایه از این است كه شخص، داخل مذهب و راه باطل مردم نمی‌شود. این خبر بدین معنی نیست كه مردم به حال خود رها می‌شوند و امر به معروف و نهی از منكر انجام نمی‌شود، زیرا این دو واجب بزرگ كه واجبات دیگر در گرو آنها هستند، رها می‌شوند.
معنی این حدیث، مفهوم همان عبارت دیگری است كه در حدیث آمده است

كن فی الناس و لا تكن معهم.
در میان مردم باش لیك با آنها مباش.

این كاری بس سخت و دشوار است، اما تا زمانی كه دستور بودن در میان مردم و آمیختن با آنها باشد، باید این كار را انجام داد تا شخص، آنها را امر به معروف و نهی از منكر كند.

در این كتاب هم چنین از حضرت اباعبدالله حسین بن علی(ع) نقل شده است:
چون نشانه‌ای از آسمان به صورت آتشی بزرگ از جانب مشرق، در شبانگاهان دیدند، آن گاه زمان فرج آل محمد یا فرج مردم است و آن گام‌های مهدی(ع) است.

در ینابیع المودة در مورد تفسیر این آیه كه اگر بخواهیم آیتی از آسمان بر آنها فرو فرستیم3 از ابوبصیر و ابن جارود از امام باقر(ع) نقل شده است كه ایشان گفتند: «این آیه در مورد قائم نازل شده و یك منادی از آسمان به نام او و نام پدرش ندا سر می‌دهد.»
نشانه ها بسیار زیادند كه معروفترین و جامعترین آنها این است كه هرج و مرج در همه چیز دنیا مشهود مى گردد.
سراسر جهان پر از ظلم و جور و فساد گردد. ) المجالس السنیه ، ج 5، ص 398
)
این موضوع در ضمن یك روایت جامع بطور مشروح بیان شده و امام صادق علیه السلام آن را در 119 ماده بیان كرده است و اینك ترجمه روایت :
حضرت امام صادق علیه السلام به یكى از یارانش فرمود :
1. هرگاه دیدى : حق بمیرد و طرفدارنش نابود شوند.
2. و دیدى كه : ظلم همه جا را گرفته.
3. و دیدى كه : قرآن فرسوده شده و درست معنى نمى شود.
4. و دیدى كه : دین همچون ظرف تو خالى و بى محتوا شده است .
5. و دیدى كه : طرفداران حق بر طرفداران باطل فائق شده اند.
6. و دیدى كه : كارهاى بد آشكار شده و از آن نهى نمى شود و بدكاران بازخواست نمى شوند.
7. و دیدى كه : چنان فسق و فجور آشكار شده كه مردان به مردان و زنان به زنان اكتفاء مى كنند.
8. و دیدى كه : افراد با ایمان سكوت كرده و سخنشان را نمى پذیرند.
9. و دیدى كه : شخص بدكار ، دروغ گوید و كسى دروغ و نسبت نارواى او را رد نمى كند.
10. و دیدى بچه ها ، بزرگان را تحقیر كنند.
11.و دیدى كه : قطع پیوند خویشاوندى شود.
12. و دیدى كه : بدكار را ستایش كنند و او شاد شود و سخن بدش به او برنگردد.
13. و دیدى نوجوانان پسر ، همان كنند كه زنان مى كنند.
14. و دیدى كه : زنان با زنان ازدواج نمایند.
15. و دیدى كه : مداحى دروغین از اشخاص ، زیاد شود.
16. و دیدى كه : انسانها اموال خود را در غیر اطاعت خدا مصرف مى كنند و كسى مانع نمى شود.
17. و دیدى كه : افراد با دیدن كار و تلاش نامناسب مؤمنین ، به خدا پناه مى برند.
18. و دیدى كه : همسایه به همسایه خود اذیت مى كند و از آن جلوگیرى نمى شود.
19. و دیدى كه : كافر به خاطر سختى مؤمن ، شاد است .
20. و دیدى كه : شراب را آشكارا مى آشامند و براى نوشیدن آن كنار هم مى نشینند و از خداوند متعال نمى ترسند.
21. و دیدى : كسى كه امر به معروف مى كند خوار و ذلیل است.
22. و دیدى آدم بدكار در آنچه آن را خدا دوست ندارد ، نیرومند و مورد ستایش است.
24. و دیدى راه نیك بسته و راه بد باز است.
25. و دیدى خانه كعبه تعطیل شده ، و به تعطیلى آن استوار داده مى شود.
26. و دیدى كه : انسان به زبان مى گوید ولى عمل نمى كند.
27. و دیدى كه : مردان از مردان و زنان از زنان لذت مى برند. (یا مردان خود را براى مردان ، و زنان خود را زنان فربه مى كنند).
28. و دیدى كه : زندگى مرد از راه لواط و زندگى زن از راه زنا تامین مى شود.
29. و دیدى كه : زنان همچون مردان براى خود مجالس (نامشروع) تشكیل مى دهند.
30. و دیدى كه : در میان فرزندان "عباس" ، كارهاى زنانگى به وجود آید.
31. و دیدى كه : زن براى زنا با مردان ، با شوهر خود همكارى كمك مى كنند.
32. و دیدى كه : بیشترین مردم و بهترین خانه ها كه زنان را بر بدكارى كمك مى كنند.
33. و دیدى كه : مؤمن ، خوار و ذلیل شمرده شود.
34. و دیدى كه : بدعت و زنا آشكار شود.
35. و دیدى مردم به شهادت ناحق اعتماد كنند.
36. و دیدى كه : حلال ، حرام شود و حرام ، حلال گردد.
37. و دیدى كه : دین براساس میل اشخاص معنى شود و كتاب خدا و احكامش تعطیل گردد.
38. و دیدى كه : جرئت بر گناه آشكار شود و دیگر كسى براى انجام آن منتظر تاریكى شب نگردد.
39. و دیدى که : مؤمن نتواند نهى از منكر كند مگر در قلبش.
40. و دیدى كه : ثروت بسیار زیاد در راه خشم خدا خرج گردد.
41. و دیدى كه : سردمداران به كافران نزدیك شوند و از نیكوكاران دور شوند.
42. و دیدى كه : والیان در قضاوت رشوه بگیرند.
43. و دیدى كه : پست هاى مهم والیان براساس مزایده است نه براساس ‍ شایستگى.
44. و دیدى كه : مردم را از روى تهمت و یا سوءظن بكشند.
45. و دیدى كه : مرد به خاطر همبسترى با همسران خود مورد سرزنش قرار گیرد.
46. و دیدى كه : مرد از بدكارگى همسرش نان مى خورد.
47. و دیدى كه : زن بر شوهر نیست انجام مى دهد ، و به شوهرش خرجى مى دهد.
48. و دیدى كه : مرد همسر و كنیزش را كرایه مى دهد و به غذاى پست (كه از این راه بدست مى آورد) خشنود است.
49. و دیدى كه : سوگندهاى دروغ به خدا بسیار گردد.
50. و دیدى كه : آشكارا قمار بازى مى شود.
51. و دیدى كه : مشروبات الكلى بطور آشكار بدون مانع خرید و فروش ‍ مى شود.
52. و دیدى كه : زنان مسلمان خود را به كافر مى بخشند.
53. و دیدى كه : كارهاى زشت آشكار شده و هر كس از كنار آن مى گذرد مانع آن نمى شود.
54. و دیدى كه : مردم محترم ، توسط كسى كه مردم از سلطنتش ترس دارند ، خوار شوند.
55. و دیدى كه : نزدیكترین مردم به فرمانداران آنانى هستند كه به ناسزاگوئى به ما خانواده عصمت علیهم السلام ستایش شوند.
56. و دیدى كه : هر كس ما را دوست دارد او را دروغگو خوانده و شهادتش ‍ را قبول نمى كنند.
57. و دیدى كه : در گفتن سخن باطل و دروغ ، با همدیگر رقابت كنند.
58. و دیدى كه : شنیدن سخن حق بر مردم سنگین است ولى شنیدن باطل برایشان آسان است.
59. و دیدى كه : همسایه از ترس زبان بد همسایه ، او را احترام مى كند.
60. و دیدى كه : حدود الهى تعطیل شود و طبق هوى و هوس عمل شود.
61. و دیدى كه : مسجدها طلاكارى (زینت داده) شود.
62. و دیدى كه : راستگوترین مردم نزد آنها مفتریان دروغگو است.
63. و دیدى كه : بدكارى آشكار شده و براى سخن چینى كوشش مى شود.
64. و دیدى كه : ستم و تجاوز شایع شده.
65. و دیدى كه : غیبت ، سخن خوش آنها گردد، و بعضى بعض دیگر را به آن بشارت دهند.
66. و دیدى كه : حج و جهاد براى خدا نیست.
67. و دیدى كه : سلطان به خاطر كافر ، شخص مؤمن را خوار كند.
68. و دیدى كه : خرابى بیشتر از آبادى است.
69. و دیدى كه : معاش انسان از كم فروشى بدست مى آید.
70. و دیدى كه : خونریزى آسان گردد.
71. و دیدى كه : مرد بخاطر دنیایش ریاست مى كند.
72. و دیدى كه : نماز را سبك شمارند.
73. و دیدى كه : انسان ثروت زیادى جمع كرده ولى از آغاز آن تا آخر زكاتش ‍ را نداده است.
74. و دیدى كه : قبر مرده ها را بشكافند و آنها را اذیت كنند.
75. و دیدى كه : هرج و مرج بسیار است.
76. و دیدى كه : مرد روز خود را مستى به شب مى رساند و شب خود را نیز به همین منوال به صبح برساند و هیچ اهمیتى به برنامه مردم ندهد.
77. و دیدى كه : با حیوانات آمیزش مى شود.
78. و دیدى كه : مرد به مسجد (محل نماز) مى رود وقتى برمى گردد لباس در بدن ندارد (لباسش را دزدیده اند).
79. و دیدى كه : حیوانات همدیگر را بدرند.
80. و دیدى كه : دلهاى مردم ، سخت و دیدگانشان خشك و یاد خدا برایشان گران است.
81. و دیدى كه : بر سر كسبهاى حرام آشكارا ، رقابت كنند.
82. و دیدى كه : نماز خوان براى خودنمائى نماز مى خواند.
83. و دیدى كه : فقیه براى دین ، فقه نمى آموزد و طالب حرام ، ستایش و احترام مى گردد.
84. و دیدى كه : مردم در اطراف قدرتمندانند.
85. و دیدى كه : طالب حلال ، مذمت و سرزنش مى شود و طالب حرام ستایش و احترام مى گردد.
86. و دیدى كه : در مكه و مدینه كارهائى مى كنند كه خدا دوست ندارد و كسى از آن جلوگیرى نمى كند، و هیچ كس بین آنها و كارهاى بدشان مانع نمى شود.
87. و دیدى كه : آلات موسیقى و لهو در مدینه و مكه آشكار گردد.
88. و دیدى كه : مرد سخن حق گوید و امر به معروف و نهى از منكر كند ولى دیگران او را از این كار بر حذر مى دارند.
89. و دیدى كه : مردم به همدیگر نگاه مى كنند ، (به اصطلاح چشم و هم چشمى مى كنند) و از مردم بدكار پیروى نمایند.
90. و دیدى كه : راه نیك خالى و راه رونده ندارد.
91. و دیدى كه : مرده را مسخره كنند و كسى براى او اندوهگین نشود.
92. و دیدى كه : سال به سال بدعت و بدیها بیشتر شود.
93. و دیدى كه : مردم و جمعیتها جز از سرمایه داران پیروى نكنند.
94. و دیدى كه : به فقیر چیزى دهند كه برایش بخندند ولى در راه غیر خدا ترحم كنند.
95. و دیدى كه : علائم آسمانى آشكار شود و كسى از آن نگران نشود.
96. و دیدى كه : مردم مانند حیوانات در انظار یكدیگر عمل جنسى بجا مى آورند و كسى از ترس مردم از آن جلوگیرى نمى كند.
97. و دیدى كه : انسان در راه غیر خدا بسیار خرج كند ولى در راه خدا از اندك هم مضایقه دارد.
98. و دیدى كه : عقوق پدر و مادر رواج دارد و فرزندان هیچ احترامى براى آنها قائل نیستند ، بلكه نزد فرزند از همه بدترند.
99. و دیدى كه : زنها بر مسند حكومت بنشینند ، و هیچ كارى جز خواسته آنها پیش نرود.
100. و دیدى كه : پسر به پدرش نسبت دروغ بدهد ، و پدر و مادرش را نفرین كند و از مرگشان شاد گردد.
101. و دیدى كه : اگر روزى بر مردى بگذرد ولى او در آن روز گناه بزرگى مانند بدكارى ، كم فروشى ، و زشتى انجام نداده ، ناراحت است.
102. و دیدى كه : قدرتمندان ، غذاى عمومى مردم را احتكار كنند.
103. و دیدى كه : اموال حق خویشان پیامبر صلى اللّه علیه و آله و سلم (خمس) در راه باطل تقسیم گردد و با آن قماربازى و شرابخوارى شود.
104. و دیدى كه : به وسیله شراب ، بیمار را مداوا كنند و براى بهبودى بیمار آن را تجویز نمایند.
105 و دیدى كه : مردم در مورد امر به معروف و نهى از منكر و ترك دین بى تفاوت و یكسانند.
106. و دیدى كه : سر و صداى منافقان بر پا است ولى سر و صداى حق طلبان خاموش است.
107. و دیدى كه : براى اذان و نماز مزد مى گیرند.
108. و دیدى كه : مسجدها پر است از كسانى كه از خدا نترسند و غیبت هم نمایند.
109. و دیدى كه : شرابخوار مست ، پیش نماز مردم شود.
110. و دیدى كه : خورندگان اموال یتیمان ستوده شوند.
111.و دیدى كه : قاضیان برخلاف دستور خداوند قضاوت كنند.
112. و دیدى كه : استانداران از روى طمع ، خائنان را امین خود قرار دهند.
113. و دیدى كه : فرمانروایان ، میراث (مستضعفان) را در اختیار بدكاران از خدا بى خبر قرار دهند.
114. و دیدى كه : بر روى منبرها از پرهیزكارى سخن مى گویند ولى گویندگان آن پرهیزكار نیستند.
115. و دیدى كه : صدقه را با وساطت دیگران بدون رضاى خدا و به خاطر درخواست مردم بدهند.
116. وقتى كه دیدى : وقت (اول) نمازها را سبك بشمارند.
117. و دیدى كه : هم و هدف مردم ، شكم و شهوتشان است.
118. و دیدى كه : دنیا به آنها روى كرده
119. و دیدى كه : نشانه هاى برجسته حق ، ویران شده است ، در این وقت خود را حفظ كن و از خدا بخواه كه از خطرات گناه نجاتت بدهد... ) بحار، ج 52، ص 256 به بعد)

نشانه‏های ظهور امام زمان (عج)

ظهور منجی بشر در دوران آخرزمان، باوری است قطعی و همگانی. ادیان و شرایع توحیدی و غیرتوحیدی و نیز بعضی از مكاتب بشری، نوید چنین روزی را به پیروان خویش داده‏اند. در این میان، اسلام با مبانی قویِ نظری و عملی، موضوع ظهور را به صورت صحیح تبیین كرده و با راهكارهای مناسب و درخور، واژه انتظار و منتظرِ مصلح را در میان جوامع اسلامی تبیین كرده است.

واژه مهدویّت و مهدی علیه‏السلام تبلور فرهنگ انتظار است كه همه مسلمین، اعم از شیعه و اهل سنت در باور داشتِ آن، اتفاق نظر دارند. از زمان ظهور اسلام، پیامبر اكرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله و اهل بیت علیهم‏السلام و صحابه و یاران ایشان، عهده‏دار تبیین فرهنگِ مهدویت بوده‏اند و این رسالت در هر عصری، میان آنها ادامه پیدا كرده تا دوران غیبت كبرایِ امام زمان علیه‏السلام كه در این برهه مهم و حساس، علما و مبلغان دینی مسئولیت تبیین و تثبیت آن را به عهده گرفته و مردم را به فرا رسیدن روزگار ظهور امیدوار می‏كنند.

ضرورت بیان نشانه‏های ظهور

هر مسئله‏ای كه اهمیت و مقبولیت عمومی داشته باشد، مخاطرات و تهدیدها نسبت به آن از ناحیه سودجویان و فرصت طلبان بیشتر خواهد شد؛ از جمله این مسائل كه دارای شاخصه‏های جهانی و همگانی است، ظهور منجی است كه به منزله اعتقاد و باور عمومی در همه ادیان مطرح شده است. طبیعی است افرادی كه به دنبال منفعت و سودجویی فردی‏اند با آزمندی بسیار و با ظاهر سازی فریبنده به اغفال مردم می‏پردازند تا به نیّت سوء خود برسند.

از اینرو بیان نشانه‏ها و علایم ظهور، ضروری است و رهبران و بزرگان دین، برای جلوگیری از این انحرافها و كج‏رویها و برای حفظ باورهای اصیل مردم، باید منجی و مصلحِ آخر زمان را با تمام شاخصه‏ها و خصال معرفی نمایند و برای ظهور و قیام او نشانه‏ها و علایمی را بیان كنند تا مردم در تمیز سره از ناسره در تحیر و تردید نمانند.

از همین رو در روایات و احادیث بسیاری منجیِ آخر زمان (= حضرت مهدی علیه‏السلام ) و كیفیت ظهور او، با تمام علایم و نشانه‏ها بیان شده است.

در رویكرد كلی و كلان، می‏توان نشانه‏ها و علایم ظهور امام زمان علیه‏السلام را به انواع مختلف تقسیم كرد كه به یكایك آنها خواهیم پراخت:
الف) نشانه‏های عام و خاص

1. نشانه‏های عام:
آن دسته از نشانه‏ها و علایمی كه شاخصه‏های كلی و عمومی دارند یعنی در قالب پدیده خاص، در برهه خاص و در افراد خاصی متصف نشده‏اند، «علایم عمومی» نامیده می‏شوند؛ نظیر احادیث و روایاتی كه از احوال و اوضاع مردمان آخر زمان خبر می‏دهند و از انحرافات و كج رویهایی كه در آن دوره رخ می‏دهد سخن به میان آورده‏اند كه در واقع، نوعی بیان علایم و نشانه‏های ظهور امام زمان علیه‏السلام است، امّا در قالب و معیار كلی و عمومی.

«عَنْ اِبْنِ عَباس عَنْ رَسُولِ اللّه‏ِ صلی‏الله‏علیه‏و‏آله : فِی حَدیثٍ اَنَّ اللّه‏َ اَوْحی اِلَیهِ لَیْلَةً اَسْری بِهِ اَنْ یُوصِیَ اِلی عَلِیِّ وَاَخْبَرَهُ بِالْأَئِمّةِ مِنْ وُلْدِهِ اِلی اَنْ قالَ وَآخِرُ رَجُلٍ مِنْهُمْ یُصَلّی عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ خَلْفَهُ یَمْلأُ الاَْرْضَ عَدْلاً كَما مُلِئَتْ جَورا وَظُلْما... فَقُلْتُ اِلهی وَسَیِّدی مَتی یَكُوُنُ ذاكَ؟ فَاَوْحَی اللّه‏ُ عَزَّوَجَلَّ اِلَیَّ: یَكُوُنُ ذالِكَ اِذا رُفِعَ الْعِلْمُ وَظَهَرَ الْجَهْلُ وَكَثُرَ القِراءَةُ وَقَلَّ الْعَمَلُ وَكَثُرَ الْقَتْلُ وَقَلَّ الْفُقَهاء وَالْهادُونَ وَكَثُرَ فُقَهاءُ الضَّلالةِ وَالْخَوْنَةِ... وَكَثُرَ الْجَورُ وَالْفَسادُ وَظَهَرَ الْمُنْكَرُ وَاَمَرَ اُمّتُكَ بِهِ وَنَهی عَنِ الْمَعْروُفِ...؛ اثباة الهداه، ج7، ص390

ابن عباس می‏گوید: «در شب معراج، مطالبی به رسول اكرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله وحی شد كه باید به حضرت علی علیه‏السلام سفارش كند و به او در مورد ائمه بعد از آن حضرت كه از فرزندانش هستند خبر داد؛ تا آنجا كه فرمود: آخرین آنها [نشانه هایی دارد؛ از جمله اینكه [عیسی بن مریم پشت سرش نماز می‏خواند؛ زمین را پر از عدل و داد می‏كند، چنانچه پر از ظلم و جور شده باشد،... عرض كردم: خداوندا! آن كی خواهد شد؟ خداوند به من وحی كرد: هر گاه علم از میان برداشته شود و جهل و نادانی ظاهر شود؛ قرائتهای [قرآن [زیاد امّا عمل كم شود؛ قتل و كشتار زیاد شود، فقهاء و هدایت كنندگان واقعی كم شوند؛ علمای فاسق و خیانتكار زیاد شوند،... جور و فساد زیاد شود؛ منكر ظاهر شود؛ امت تو امر به منكر و نهی از معروف كنند،...»

«حضرت علی علیه‏السلام در جواب سؤال «صعصعة بن صوحان» ـ كه از یاران آن حضرت بود ـ در باب دجّال و خروجش، و پیرامون نشانه‏هایی از ظهور امام زمان علیه‏السلام ، چنین فرمودند:
«فَاِنَّ عَلامَةَ ذلِكَ اِذا اَماتَ النّاسُ الصَّلاةَ وَاَضاعُوا الاَمانَةَ وَاسْتَحَلُّوا الْكِذْبَ، وَاكَلُوا الرِّبا وَاَخَذُوا الرُّشا وَشَیَّدُوا البُنْیانَ وَباعُوا الدّین بِالدُّنْیا وَاسْتَعْمَلُوا السُّفَهاءَ وَشاوَرُوا النِّساءَ وَقَطَعُوا الاَرْحامَ وَاتَّبَعُوا الاَهْواءَ، وَاسْتَخَفُّوا بِالدِّماءِ... بحار الانوار، ج 52، ص193 علامت خروج و قیام دجال زمانی است كه مردم نماز را ترك كنند [و در میان مردم بمیرد]، امانتها را ضایع كنند؛ دروغ گفتن را حلال شمارند؛ ربا بخورند؛ رشوه بگیرند؛ ساختمانها را محكم سازند و دین را به دنیا فروشند؛ مردمان كم عقل را بر كارها گمارند؛ زنان را در كارهای اجتماعی و شخصی طرف مشورت قرار دهند؛ قطع صله ارحام كنند؛ از هوا و هوس پیروی كنند و [كشتار و [خونریزی را كوچك شمارند،... .»

2. نشانه‏های خاص:
بعضی از نشانه‏ها و علایم ظهور، به صورت خاص و با شاخصهای ویژه در افراد متعین، تبلور می‏یابد؛ مثلاً در روایات بسیاری ذكر شده است، كه ظهور امام زمان علیه‏السلام در سال فرد و در روز فرد تحقق پیدا خواهد كرد. ظهور و خروج افرادی به نام «دجال» و «سفیانی» كه مظهر ضلالت و گمراهی و نیز قیام افرادی مثل یمانی و سید خراسانی كه سنبل هدایت هستند جزء علایم خاص شمرده می‏شود و در احادیث، با اسم و رسم و با ویژگیهای مخصوصشان وارد شده است.

امام باقر علیه‏السلام فرمودند:
«تَنْزِلُ الرّایاتُ السُّودُ الَّتی تَخْرُجُ مِنْ خُراسان اِلیَ الْكُوفَةِ، فَاِذا ظَهَرَ الْمَهدیُّ بَعَثَ اِلَیه بِالْبَیْعَةِ, بحار الانوار، ج 52، ص217 پرچمهای سیاهی از ناحیه خراسان بیرون می‏آید و به جانب كوفه به حركت در می‏آید. پس چون مهدی ظاهر شود، اینان وی را دعوت به بیعت می‏كنند.»

و نیز امام باقر علیه‏السلام فرمود:
«برای مهدی ما، دو نشانه است كه از هنگامی كه خداوند آسمانها و زمین را خلق فرمود، سابقه ندارد: خسوف در شب اوّل ماه رمضان و كسوف در نیمه همان ماه. و این دو از زمانی كه خداوند آسمانها و زمین را خلق كرده است، [این چنین ] وجود نداشته است.» منتخب الاثر، ص444

در روایات فوق نشانه‏ها و علایم خاصی برای ظهور امام زمان علیه‏السلام تعیین شده است.

ب) نشانه‏های حتمی و غیر حتمی
1. نشانه‏های حتمی:
علایم و نشانه‏هایی كه به طور قطع قبل از ظهور حضرت، رخ خواهند داد و در واقع، هیچ گونه قید و شرطی در ایجاد آنها لحاظ نشده است علایم حتمی نامیده می‏شوند و شاید بتوان گفت كه ادعای ظهور قبل از تحقق آنها كذب و دروغ است.

امام سجاد علیه‏السلام فرمود:
«اِنَّ اَمْرَالْقائِمِ حَتْمٌ مِنَ اللّه‏ِ وَاَمْرَ السُّفیانِی حَتْمٌ مِنَ اللّه‏ِ وَلایَكُونُ قائِمٌ اِلاّ بِسُفْیانِی, بحارالانوار، ج52، ص82؛ ظهور قائم، از ناحیه خداوند، قطعی و خروج سفیانی نیز، از جانب خداوند قطعی است و قائمی جز با سفیانی وجود ندارد.»

امام صادق علیه‏السلام فرمود:
«وَالْیَمانِی مِنَ‏الْمَحْتُومِ؛ [قیام] یمانی از نشانه‏های حتمی است.»
فضل بن شاذان از ابی حمزه ثمالی نقل می‏كند:
«قُلْتُ لاَبیِ جَعْفَرٍ خُرُوجُ السُّفْیانِی مِنَ الْمَحْتُوم؟ قالَ نَعَمْ وَالنِّداءُ مِنَ الْمَحْتُومِ وَطُلُوعُ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِها مِنَ الْمَحتُومِ وَاخْتِلافُ بَنِی الْعَباسِ فِی الدَّوْلَةِ مِنَ الْمحْتُومِ وَقَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِیة مَحْتُومٌ وَخُرُوجُ الْقائِمِ مِنْ آلِ مُحَّمد مَحْتُومٌ... ارشاد مفید، ج3، ص347؛ به امام باقر علیه‏السلام عرض كردم: آیا خروج سفیانی حتمی است؟ فرمودند آری، صیحه آسمانی نیز از علایم حتمی است و طلوع خورشید از مغرب حتمی است. اختلاف بین بنی عباس در رابطه با حكومت، حتمی است. كشته شدن نفس زكیّه حتمی است، قیام قائم آل محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله حتمی است،...»

2. نشانه‏های غیر حتمی:
بعضی از نشانه‏های ظهور قبل از ظهور، بطور مشروط رخ می‏دهند؛ یعنی اگر مقتضی آنها موجود و موانع مفقود باشد، تحققشان حتمی خواهد بود. در میان نشانه‏ها و علایم، آنچه حتمی شمرده شده، جزء محتومیات هستند و غیر از آنها كه گروه بسیاری از علایم را تشكیل می‏دهند جزء علایم غیر حتمی شمرده می‏شوند.

ج: علایم با فاصله و بی‏فاصله
1. نشانه‏های نزدیك به وقت ظهور:
در بعضی از روایات، تصریح شده كه بعضی از علایم در سال ظهور امام زمان علیه‏السلام ، رخ می‏دهند؛ یعنی قبل از ظهور و در آستانه قیام حضرت مهدی علیه‏السلام ، این نشانه‏ها یكی پس از دیگری پدیدار شده، به ظهور امام زمان منتهی می‏شود.

امام صادق علیه‏السلام فرمود:
«خُرُوجُ الثَّلاثَةِ، اَلخُراسانِی وَالسُّفْیانِی وَالیَمانِی فِی سَنَةٍ واحِدَةٍ فِی شَهْرٍ واحِدِ، فِی یَوْمٍ واحِدٍ وَلَیْسَ فیها رایةً بِأَهْدی مِنْ رایةِ الْیَمانی یَهدی اِلَی الْحَقِّ؛ كتاب غیبت نعمانی، ص252

خروج سه كس: قیام خراسانی و سفیانی و یمانی، در یك سال و در یك ماه و یك روز خواهد بود و در این میان، هیچ پرچمی به اندازه پرچم یمانی، به حق و هدایت دعوت نمی‏كند.»

امام باقر علیه‏السلام فرمود:
«لَیْسَ بَیْنَ قِیامِ القائمِ وَقَتْلِ النَّفْسِ الزَّكیَّةِ اَكْثَرَ مِنْ خَمْسَ عَشَرَ لَیْلَة, ارشاد مفید، ج2، ص374؛ اعلام الوری، ص427؛ بین ظهور مهدی علیه‏السلام و كشته شدن نفس زكیه، بیش از پانزده شب فاصله نیست.»

2. علایمی كه با ظهور، فاصله زمانی دارد:
بعضی از نشانه‏ها و علایم در بستر تاریخ با فاصله بسیاری با وقت ظهور تحقق می‏یابد؛ حتی بعضی از آنها قبل از تولد امام زمان رخ می‏نمایند و بعضی بعد از تولد و قبل از ظهور با فاصله زیاد، تحقق پیدا كرده و خواهند كرد؛ چنان كه شماری از آنها، همچون از هم گسستن بنی امیه و بنی عباس، خروج ابومسلم خراسانی، اختلاف بین مسلمانان و... اتفاق افتاده است.

د) علایم زمینی و آسمانی
1. علایم طبیعی و زمینی:
در میان نشانه‏ها و علایم ظهور، غالب آنها نشانه‏های طبیعی و زمینی‏اند و هر كدام در تثبیت حقانیت ظهور و قیام حضرت مهدی علیه‏السلام نقش اساسی دارند.

امام علی علیه‏السلام فرمود:
«وَیَخْرُجُ رَجُلٌ مِنْ اَهْلِ بَیْتی فِی الْحَرَمِ فَیَبْلُغُ السُّفْیانِی، فَیَبْعَثُ اِلَیه جُنْدا مِنْ جُنْدِهِ فَیهْزِمُهُمْ فَیَسیرُ اِلَیه السُّفْیانی بِمَنْ مَعَهُ، حَتّی اِذا جاوَزوا بِبَیْداء مِنَ الاَرْضِ، خَسَفَ بِهِمْ، فَلایَنْجوا منْهُمْ اِلاّ المُخْبِرُ عَنْهُمْ؛ مردی از خاندان من، در سرزمین حرم قیام می‏كند، پس خبر خروج وی به سفیانی می‏رسد.

وی، سپاهی از لشكریان خود رابرای جنگ، به سوی او می‏فرستد و آنان را شكست می‏دهد، آنگاه خود سفیانی با همراهانش به جنگ وی می‏روند و چون از سرزمین بیداء می‏گذرند، زمین آنان را فرو می‏برد و جز یك نفر، كه خبر آنان را می‏آورد كسی از آنان نجات نمی‏یابد.»

نشانه هایی نظیر فرو رفتن سفیانی در بیداء، قیام یمانی، خراسانی، سفیانی، دجّال، قتل نفس زكیّه، جنگهای خونین و غیره ... از جمله علایم زمینی و طبیعی هستند.

2. علایم آسمانی:
به علت اهمّیت ظهور امام زمان، علاوه بر نشانه‏های زمینی و طبیعی، برخی علایم آسمانی نیز در زمان ظهور حضرت رخ خواهند داد، تا مردم بهتر رهبر و مصلح آسمانی را شناخته و در راستای تحققِ رسالت و اهداف او مشاركت كنند؛ مانند:
ـ صیحه آسمانی:
امام صادق علیه‏السلام فرمود:
«اِذا نادی مُنادٍ مِنَ السَّماءِ اَنَّ الْحَقَّ فِی آل محمَدٍ صلی‏الله‏علیه‏و‏آله فَعِنْدَ ذلِكَ یَظْهَرُ المَهدیُّ عَلی اَفْواهِ النّاسِ وَیَشْربُونَ حُبَّهُ، وَلایَكُونُ لَهُمْ ذِكْرُ غَیْرِهِ؛ هر گاه گوینده‏ای از آسمان ندا دهد كه حق با اولاد محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله است، در آن هنگام، ظهور مهدی علیه‏السلام به سر زبانها می‏افتد، و همه [شراب] دوستی او می‏نوشند و غیر او را یاد نمی‏كنند.»

ـ كسوف:
امام صادق علیه‏السلام فرمود:
«عَلامَةُ خُرُوجِ الْمَهْدی كُسُوفُ الشَّمسِ فِی شَهْرِ رَمَضانٍ فی ثَلاثَ عَشَرَةَ وَاَرْبَعَ عَشَرَةَ مِنْهُ غیبت نعمانی، ص270؛
نشانه ظهور مهدی علیه‏السلام كسوف خورشید در ماه مبارك رمضان است [و وقت كسوف] سیزدهم یا چهاردهم ماه رمضان خواهد بود.»
 
 
 
سایت لقمان

« كسب درآمد از فروتل »
دوستانتان را به یك شغل پردرآمد و آسان دعوت كنید : « جزئیات »
Email:
آرشیو مطالب
نظر سنجی
آیا شما اعتقادی به سحروجادو دارید؟



صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی

قالب وبلاگ